Türkiye Tek Yürek olmuşken bir kaç dostu arayım hal hatır sorayım diyerek telefonu elime aldım..
Korkarak çekinerek bir dostumu aradım..
Söze nereden başlayacağımı bilemediğim için sesiz kalarak hık mık demye başladım..
Karşımdaki ses : Bekir bana sakın nasılsın deme !... deme deme.. dedi ve
başladı ağalamaya : ne diyeyim dostlar ?..
kocaman 80 yaşında insan , ne diyeyim dostlar, çocuklarını torunlarını kaybetmiş, geride mirascısı kalmamış ne diyeyim söyleyin bana dostlar ?....
bağırdı , çağırdı, ağladı içini döktü söylediklerini kabul etmesekde dinledik.. sizin için bir şey yok , hayat size güzel dedi..
uzun uzun ağladı..
Adam o kadar bir kızgın ki : söyleyecek söz bulamadım.. arkadaş arkadaşın kahrını bugün çekmeli diyerek sustum.. hakaret etti ise onu da dinledim, dinlemesem arkadaşlığımızın bir önemi kalmayacaktı..
Sözün bittiği yer : bir ceset enkaz altında 17 defin yaptırmış yan yana.. ne diyelim Allah sabır versin..
Gazeteci dostlar : bürolarını bilgisayarlarını , fotoğraf makinalarını , araç ve gereçlerini kaybetmiş..
Binlerce dost: evini iş yerini kaybetmiş..
Herkesin bir bin derdi var.. bir birimizden çok farklı değiliz, birinci derece yakın çekirdek aile de yoksa ile emmi, dayı, teyze, hala da var..
Büromuz yerle bir oldu.. 19 yıllık arşivim gitti.. yazmış olduğum ve yayınladığım 7 kitabımdan eser kalmadı.. bilgisayarlar, fotoğraf makinaları, yazıcı, tarayıcı televizyonu, buzdolabı, kısaca büro da ne varsa hepsi bir anda uçup gitti..
canımız sağ, Allah devlette zeval vermesin , hepsi zamanla yerine gelir, önemli olan bugün moralimizi yüksek tutarak işimize dört elle sarılmak bize düşüyor..
Tüm esnaf kısa zaman da iş yerini düzer, düzenini kurar , kendi işini yürütmeye başlayacağına inanıyorum..
Hayırlı Pazarlar dostlar
