Savaşın eşiğinde değiliz artık…
Savaşın tam içindeyiz.
Belki cepheler gözümüzün önünde değil,
belki top sesleri her şehirde duyulmuyor…
Ama dünya yanıyor.
Ve bu yangın, er ya da geç herkesi içine alacak kadar büyüyor.
Bugün asıl mesele şudur:
Toplum hazır mı?
Eğer bir toplumda gevşeklik varsa…
Kardeşlik zayıflamışsa…
Birlik ve beraberlik ruhu aşınmışsa…
Zengin ile fakir arasındaki uçurum derinleşmişse…
“Ben kurtulayım da ne olursa olsun” anlayışı yayılmışsa…
O toplum, savaş başlamadan yenilmiştir.
Necip Fazıl Kısakürek’in dediği gibi:
“Dokuz kişiye bir pul, bir kişiye dokuz pul…
Kurt yapmaz bu taksimi kuzulara şah olsa.”
Adaletin olmadığı yerde huzur olmaz.
Huzurun olmadığı yerde birlik olmaz.
Birliğin olmadığı yerde ise direniş olmaz.
Ama eğer…
İman hâlâ diriyse…
Ahlak hâlâ ayaktaysa…
Adalet hâlâ kalplerde yaşıyorsa…
İnsanlar nefsini değil, hakikati merkeze alıyorsa…
İşte o toplum yıkılmaz.
Çünkü çöküş; silahla değil, içeriden başlar.
Mehmet Akif Ersoy ne güzel haykırır:
“Girmeden tefrika bir millete düşman giremez,
Toplu vurdukça yürekler onu top sindiremez.”
Evet…
Yürekler bir olursa, hiçbir güç o toplumu yenemez.
Bu Bir Uyarı Değil, Acil Çağrıdır;
Artık vakit daralmıştır.
Bu bir temenni değil, bir zorunluluktur.
Herkes kendine çeki düzen vermek zorundadır.
Aileler kendini toparlamak zorundadır.
Toplum, yeniden kardeşliğini inşa etmek zorundadır.
Bugüne kadar dinlenmeyenler…
Bilginler, âlimler, hakikat ehli insanlar…
Artık dinlenmek zorundadır.
Çünkü bugün susulacak zaman değil,
kulak verilecek zamandır.
Bu bir acil çağrıdır.
Dünya Savaşa Gidiyor, Biz Hâlâ Uykudayız;
Bugün dünyanın dört bir yanında çatışmalar var.
Ekonomik savaşlar…
Enerji savaşları…
Siber savaşlar…
Vekâlet savaşları…
Bunların hepsi, daha büyük bir fırtınanın habercisi.
Ve biz…
Sanki hiçbir şey olmayacakmış gibi yaşıyoruz.
Tüketiyoruz…
Oyalanıyoruz…
Görmezden geliyoruz…
Hayatı tüketiyoruz,
ama geleceği inşa etmiyoruz.
Bu en büyük tehlikedir.
Artık Ayrışmayı Değil, Kucaklaşmayı Büyütme Zamanı;
Bugün en büyük zaafımız şudur:
Sencilik, bencilik, ayrımcılık…
Toplum her taraftan bölünmüş durumda.
İnsanlar hâlâ didişiyor, hâlâ birbirini ötekileştiriyor.
Oysa gerçek şudur:
Farklı düşünebiliriz…
Farklı inanabiliriz…
Ama biz aynı dağın çocuklarıyız,
aynı ülkenin insanlarıyız.
Artık şunu açıkça söylemek zorundayız:
Irkçılığı bırakmalıyız.
Ayrıştırmayı bırakmalıyız.
Ötekileştirmeyi bırakmalıyız.
Yerine ne koymalıyız?
Kucaklaşmayı…
Dayanışmayı…
Yardımlaşmayı…
Merhameti…
Hiç kimseyi renginden dolayı,
ırkından dolayı,
geldiği topraktan dolayı dışlamamalıyız.
Çünkü bu sadece bir ahlak meselesi değil…
Bu, bir savaşa hazırlıktır.
Birlik olmayan toplum direnemez.
Birbirine güvenmeyen insanlar ayakta kalamaz.
Asıl Savaş İçeride Başlar;
Unutmayalım:
Bir toplum dışarıdan kolay kolay yıkılmaz.
Ama içeriden çözülürse,
en küçük darbede dağılır.
İhanet,
adaletsizlik,
bencillik…
Bunlar bir toplumun görünmeyen düşmanlarıdır.
Ve bu düşmanlar, dışarıdakilerden çok daha tehlikelidir.
Son Söz;
Silahlar savaşı kazandırabilir…
Ama zaferi sadece ruhu sağlam olanlar elde eder.
Eğer biz…
İmanımızı diri tutarsak,
Ahlakımızı korursak,
Adaleti ayakta tutarsak,
Birlik ve kardeşliği yeniden inşa edersek…
Hiçbir güç bizi yıkamaz.
Ama eğer bunları kaybedersek…
Düşmana gerek kalmadan,
kendi kendimizi tüketiriz.
Bugün karar günüdür.
Bugün toparlanma günüdür.
Bugün yeniden dirilme günüdür.
Çünkü bu sadece bir yazı değil…
Bir milletin kendine gelme çağrısıdır.
Mehmet AKPINAR
27 Mart 2026
